Het marktaandeel van Chinese EVs op de Europese automarkt neemt gestaag toe. De EU reageert met hoge importheffingen, maar er onstaan ook samenwerkingsverbanden tussen Chinese en Europese autofabrikanten. China zet in op smart factories en smart manufacturing voor efficiëntere productiemethoden. Chinese EV-vloedgolf op de Europese automarkt Terwijl de Europese autogiganten worstelen met hun winstmarges, voltrekt zich in stilte een aardverschuiving op het wereldtoneel. Gedreven door een haperende binnenlandse markt en strenge nieuwe belastingregels in eigen land, richten Chinese fabrikanten van elektrische voertuigen (EV's) hun pijlen massaal op Europa. Gewapend met geavanceerde technologie, gigantische productieketens en scherpe prijzen veroveren merken als BYD en Geely in sneltreinvaart de Europese showrooms. Het resultaat? Een historisch handelstekort voor de Europese Unie en een auto-industrie die noodgedwongen op de barricaden moet om haar eigen toekomst veilig te stellen. Hoe heeft China in korter dan een decennium de traditionele autowereld op zijn kop kunnen zetten? De Chinese markt: Gevestigde reuzen versus hongerige nieuwkomers Achter het Chinese exportoffensief schuilt een hyper competitieve thuismarkt. De grootste speler van de Chinese weg is momenteel BYD ( Build Your Dreams), op de voet gevolgd door traditionele private reuzen zoals Geely (de moedermaatschappij van Volvo) en Chery Automobile . Zij vechten om de consument met machtige staatsbedrijven zoals SAIC Motor , FAW Group , Dongfeng Motor en Changan , terwijl innovatieve tech-startups zoals Leapmotor en Xpeng de markt verder opschudden. BYD Geely Chery Changan SAIC Changcheng FAW Tesla China SGMW Leapmotor Afbeelding 1. Verkoop personenauto’s per automerk jan-juli 2025/2026 in China. Bron: CPCA . Die strijd is de afgelopen maanden alleen maar feller geworden. Uit de nieuwste cijfers van de Chinese koepelorganisatie voor personenauto's (CPCA ) blijkt dat de kaarten op de thuismarkt definitief opnieuw zijn geschud. Lokale merken hebben de macht gegrepen: driekwart van alle verkochte auto's in China is inmiddels van Chinese makelij. Gevestigde Europese merken worden genadeloos weggedrukt; het Duitse marktaandeel in China incasseerde een bittere klap en kromp met maar liefst een derde . overig EUR DE JP FR US CN KR Afbeelding 2. Percentage verkoop per land op Chinese automarkt. Bron: CPCA De subsidiekraan gaat dicht: thuisfront raakt oververhit Maar waarom kijken de Chinese autogiganten juist nú zo nadrukkelijk over de landsgrenzen? Het antwoord ligt bij de haperende binnenlandse vraag. Volgens de nationale brancheorganisatie van autofabrikanten CAAM ( China Association of Automobile Manufacturers) is de binnenlandse verkoop van zogenaamde New Energy Vehicles (NEV's) met 16,5 procent gedaald. Afbeelding 3. NEVs binnenlandse verkoopvolume voor jan 2025 t/m mei 2026. Bron: CAAM De belangrijkste oorzaak is dat Peking de hand op de knip houdt. Jarenlang pompte de Chinese overheid miljarden aan subsidies in de sector, maar die gouden tijden zijn voorbij. Waar kopers voorheen profiteerden van een volledige vrijstelling van de aankoopbelasting , heft de overheid sinds januari 2026 weer 5 procent belasting. Bovendien voert Peking een verbruiksbelasting van 2 procent in op lithium-ion batterijen. Hoewel deze maatregelen bedoeld zijn om de enorme overcapaciteit in de fabrieken terug te dringen, jagen ze de autoprijzen in China omhoog. Ook de inruilsubsidieregeling is per 1 januari 2026 aangepast en is minder gunstig voor relatief goedkopere auto’s, doordat niet met een vast bedrag maar met een percentage van de aankoopprijs wordt gerekend. Nu de binnenlandse markt verzadigd raakt en subsidies verdampen, rest de Chinese autofabrikanten nog maar één smalle uitweg: de oversteek naar Europa. De import van Chinese auto’s in de Europese Unie heeft in 2025 de grens van één miljoen voertuigen doorbroken, wat resulteert in een handelstekort van 6,6 miljard euro voor de EU. Ondertussen verdedigen gevestigde Europese fabrikanten hun marktaandeel tegen goedkope, technologisch geavanceerde Chinese modellen, terwijl de Europese consument op grote schaal overstapt op elektrische en hybride voertuigen. Afbeelding 4. Chinese automerken. Bron: Yudian Group . Europese markt De Europese automarkt ondergaat momenteel een van haar meest ingrijpende transformaties ooit, door de overgang naar elektrisch rijden en verschuivende economische machtsverhoudingen. Grote Europese fabrikanten, waaronder Volkswagen Group (incl. Skoda en Audi), Stellantis (Citroën, Fiat, Opel en Peugeot) en Renault Group, staan onder enorme druk om hun winstmarges en marktaandeel te verdedigen. Dat de Europese consument het elektrisch rijden heeft omarmd, blijkt wel uit het feit dat één derde van de verkochte Europese personenauto's een hybride (HEV) is, terwijl 17,4% kiest voor een volledig elektrische auto (BEV). Chinese automerken veroveren met hun EVs de Europese markt in snel tempo. De EVs bieden veel geavanceerde technologie aan boord en lange garantietermijnen en de automerken bouwen momenteel een onderhouds- en dealernetwerk op in Europa. Door staatssteun zijn de Chinese auto’s goedkoop en door verregaande standaardisatie kan er op grote schaal worden geproduceerd. Dat verreweg de meeste EVs die de EU importeerde in 2024 uit China kwamen (55%), blijkt ook uit gegevens van EUROSTAT . Bij de verkoop van elektrische auto’s in Europa, zien we opvallende verschillen per land. In Noorwegen is het marktaandeel van de elektrische auto 95,9%, het hoogste in Europa. Dit zal ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat de hoge EU-importheffingen daar niet gelden (zie hieronder). Toch is het marktaandeel voor wagen die rijden op fossiele brandstoffen (ICE) nog vrij hoog. Dat blijkt ook u it onderstaand overzicht. Automerken focussen op een bepaalde energiebron. Toyota zet sterk in op volledig elektrisch, terwijl Stellantis voor mild hybride gaat. De Chinese merken concentreren zich op de EVs, waarbij SAIC Group een zeer snelle groei heeft doorgemaakt in de verkoop van haar volledig elektrische auto's in Europa. Afbeelding 5. Top 10 automerken in Europa in 2025. Bron: Best selling cars . Batterijen voor EVs: lithium vs natrium China heeft een behoorlijk monopolie opgebouwd rondom de toeleveringsketens van de batterijen voor elektrische auto's. De productie en verwerking van lithium en grafiet, grondstoffen voor de lithium-ion batterijen, ligt voornamelijk in China, waar Contemporary Amperex Technology Co Ltd. (CATL ) de grootste leverancier ter wereld is van lithium-ion batterijen. Europa is bezig met een inhaalslag om haar afhankelijkheid van China te verkleinen door het bouwen van haar eigen gigafabrieken, maar er gaan enige jaren overheen voordat met de productie van de batterijen begonnen kan worden. De website European Battery Tracker geeft een overzicht van de status van de verschillende fabrieken (waaronder ook 1 fabriek van CATL in Hongarije). In Europa produceerde het Zweedse Northvolt lithium-ion batterijen. Na een faillissement in 2025 is het bedrijf verder gegaan als Northvolt Ett, hoewel de huidige status onduidelijk is. Het bedrijf zet ook in op het alternatief voor lithium-ion, namelijk sodium-ion (ook wel natrium-ion genoemd) waarvan de grondstof natrium in zout zit en dus breder beschikbaar is dan lithium. Het is een goedkoper en duurzamer alternatief, dat echter een lagere energiedichtheid en opslagcapaciteit heeft en groter en zwaarder is dan lithium. De export van batterijen voor EVs vanuit China naar de EU is de laatste jaren enorm gestegen en bedraagt nu 87% van het totale EU budget van €27 miljard. Dit brengt Europa in een zeer kwetsbare positie, wat de reden is voor de Europese Commissie om tegenmaatregelen te nemen met de Net Zero Industry Act (NZIA, 2024) voor het vergroten en versnellen van de productiecapaciteit voor elektrische batterijen in Europa. Een Nederlands project dat hieronder valt is dat van Resilicon . Het bedrijf bouwt in Groningen een fabriek die " ultra-pure polysilicon " gaat vervaardigen, een grondstof voor elektrische batterijen. Voor wat meer balans in de geopolitieke situatie en om te voorkomen dat China een volledig monopolie krijgt, dient Europa volgens denktank Carnegie de toeleveringsketens te coördineren met o.a. Japan, Zuid-Korea en de VS: “ A more balanced scenario involves deeper industrial integration and supply chain coordination between the United States, Europe, South Korea, and Japan, as well as potentially India and Canada. China will still retain a significant market lead—that is an unavoidable reality—but a balanced approach prevents total monopoly by strengthening non-Chinese competitors ”. Importheffingen EU 2024 De Europese Commissie deed van oktober 2022 tot september 2023 onderzoek naar de subsidies die Chinese auto’s van de Chinese overheid ontvangen en welk negatief effect dit op de Europese auto-industrie heeft. Onder punt 3.4 van het onderzoek staat een lange lijst Chinese subsidies vermeld, die er voor hebben gezorgd dat Chinese auto’s veel goedkoper zijn dan Europese auto’s. Veel landen hanteren voor de Chinese personenauto’s inmiddels hoge importtarieven (o.a. VS, Turkije India, Brazilië) om hun eigen auto-industrie te beschermen. De EU legde na het onderzoek bovenop het reguliere importtarief van 10% (EU Most Favoured Nation duty ) voorlopige importheffingen tussen de 17,4% en 37,6% op voor Chinese autobedrijven, afhankelijk van de mate waarin de bedrijven hadden meegewerkt tijdens het onderzoek. In oktober 2024 werden de definitieve heffingen vastgelegd, die iets lager uitvielen. Non-EU landen De compenserende heffingen zijn niet door de non-EU landen Noorwegen, het VK en Zwitserland overgenomen. Daar gelden (veel) lagere of geen importheffingen en de verkoop van Chinese BEVs vermeldt veel hogere cijfers dan in de EU-landen. China kan deze landen echter niet gebruiken als importachterdeur om de hoge EU-importheffingen te omzeilen, want de geldende douaneregels staan dit niet toe. Turkije geldt wel als importachterdeur, vanwege de Douane-unie van 1995 tussen Turkije en de EU, waarbij auto’s geproduceerd in Turkije vrij van invoerrechten kunnen worden geïmporteerd in de EU. Zelf hanteert Turkije overigens sinds 2024 een tarief van 40% importheffing voor de import van Chinese BEVs om haar eigen automerk Togg te beschermen. Die 40% importheffing kan worden kwijtgescholden met een investeringsstimuleringscertificaat, waarvoor de Chinese autofabrikant moet investeren in de bouw van een fabriek in Turkije met een minimale productiecapaciteit van 150.000 voertuigen per jaar. Tijdens de bouw van de fabriek geldt dan vrijstelling van de 40% invoerrechten. BYD maakte gebruik van deze regeling en begon met de bouw van een fabriek in Manisa. Turkije stelde vervolgens aanvullende eisen voor verplichte EV-technologieoverdracht, beschuldigde BYD ervan de bouw van de fabriek te vertragen en dreigde met het alsnog opleggen van de 40% importheffing. BYD is inmiddels gestopt met haar activiteiten in Turkije en bouwt nu een fabriek in Szeged , Hongarije. Ondanks de negatieve ervaringen van BYD heeft Chery Automobile plannen om een autofabriek in Samsun te bouwen. PHEVs China heeft nog andere manieren gevonden om de hoge compenserende invoerrechten van de EU te omzeilen door sterker in te zetten op PHEV-voertuigen. Dit zijn plug-in hybride elektrische auto’s met een oplaadbare batterij en een brandstofmotor. Deze hybrides vallen niet onder de EU-importheffingen, aangezien die specifiek gericht zijn op de BEV-sector, de volledig elektrische auto’s. Joint Ventures Ook gaan Chinese automerken de samenwerking aan met Europese merken in de vorm van een Joint Venture (JV), zodat zij gebruik kunnen maken van de Europese fabrieken van hun samenwerkingspartner. Voorbeelden hiervan zijn de joint ventures SAIC Volkswagen , Leapmotor International BV , Spotlight Automotive en Horse Powertrain . Fabriek bouwen of gebruiken in Europa Tot slot biedt het bouwen van een nieuwe fabriek of het gebruiken danwel overnemen van een bestaande fabriek in Europa de mogelijkheid om de EU-importheffingen te ontlopen. Daarbij zien we dat Spanje een populaire locatie is. Chery gebruikt in Barcelona een EBRO-fabriek voor de productie van plug-in hybride auto’s. Ook bouwen de partners van Chery een fabriek in Turkije. Stellantis heeft de productie van Leapmotor EVs na maart 2025 van haar fabriek in Tychy in Polen verplaatst naar Figueruelas in Spanje. SAIC gaat in Ferrol , Spanje een fabriek bouwen in de buurt van een Spaanse marinebasis en BYD bouwt een fabriek in Hongarije (zie hierboven). Industrie 4.0 De vierde industriële revolutie oftewel ‘Industrie 4.0’ is in volle gang met het automatiseren en digitaliseren van productieprocessen. Ook hier zien we Chinees-Europese samenwerking ontstaan binnen het netwerk Catena-X, dat wereldwijd autofabrikanten, leveranciers en klanten met elkaar verbindt en werkprocessen digitaliseert en wereldwijd op veilige wijze industriële data uitwisselt. Op 22 juli 2026 tekenden het Catena-X netwerk met de Chinese autokoepel CAAM en de Duitse autokoepel VDA China een overeenkomst die data-uitwisseling tussen Europa en China mogelijk maakt (zie Afbeelding 6). Het netwerk maakt het mogelijk om met één gezamenlijke standaard te werken en aan EU-regels te voldoen, zoals het nieuwe digitale batterij-paspoort dat met de EU Battery Regulation verplicht wordt vanaf februari 2027 voor BEVs en PHEVs. Het paspoort vermeldt gegevens over de herkomst en de CO2-voetafdruk van de batterij en maakt het mogelijk de toeleveringsketen van een batterij volledig te traceren. Nederlandse organisaties die meedoen aan Catena-X zijn Circularise en iSHARE en het Smart Connected Supplier Network (SCSN), dat interoperabel wordt met Catena-X. Afbeelding 6. Teken van de Overeenkomst tussen Catena-X, VDA China en CAAM. Bron: Catena-X . Smart factories (智能工厂 zhineng gongchang) China zet voor haar productieprocessen momenteel sterk in op ‘slimme fabrieken’, waarbij in het productieproces een integratie plaatsvindt tussen de machine, de mens en softwaresystemen met als doel ‘ smart manufacturing’ . Daarbij wordt gebruik gemaakt van nieuwe technologieën zoals Internet of Things, AI, 5G, big data, digital twins, augmented reality en robotica. De "Regeling voor het Gradueel Opbouwen en Cultiveren van Slimme Fabrieken (Tijdelijk)" (智能工厂梯度培育管理办法 (暂行)) van 8 december 2025 van o.a. het Ministerie van Industrie en Informatietechnologie (MIIT) geeft aan dat China slimme fabrieken wil opzetten met drie groeiniveaus: Geavanceerd niveau (先进级 - Advanced): voor het verbeteren van digitale netwerkmogelijkheden. Uitmuntend niveau (卓越级 - Excellent): implementatie van grootschalige intelligente upgrades. Pioniersniveau (领航级 - Pilot/Leader): onderzoek naar toekomstige productiemodellen en leiders van de algemene transformatie in de sector. Tegen 2030 moet de gehele Chinese productiesector gedigitaliseerd zijn op geavanceerd niveau. Rond 2035 moeten fabrieken van het uitmuntende niveau op grote schaal zijn verspreid en er moeten toonaangevende pioniersfabrieken zijn opgezet om het algehele intelligentieniveau van de maakindustrie drastisch te verhogen. Bedrijven konden zich in het kader van het ‘Actieplan voor de digitale transformatie van de maakindustrie’ aanmelden bij het Ministerie voor Industrie en Informatie Technologie (MIIT) voor een ondersteuningsprogramma voor intelligente productie. De eerste selectie voor Excellent Factories is in 2024 gepubliceerd met 235 bedrijven . In 2020 kwam de Staatsraad met een Ontwikkelingsplan voor de Nieuwe Energievoertuigenindustrie (2021-2035) 新能源汽车产业发展规划 (2021-2035 年) om van China een ‘toonaangevende automacht’ te maken. Daarin wordt gesproken over een geïntegreerd ecosysteem tussen de automobielindustrie, energie-, transport- en ICT-sector. Qua innovatie moet o.a. worden ingezet op waterstofcelvoertuigen en intelligente, verbonden auto's met V2X (Vehicle-to-Everything) technologie (V2X betreft bidirectioneel laden, waarbij de energie in de auto ook voor andere doeleinden kan worden gebruikt). De volledige geautomatiseerde hyper factory van Xiaomi is in 2024 in gebruik genomen en de werkvloer met robots trekt veel bezoekers (zie Afbeelding 7). Afbeelding 7. Xiaomi's megafabriek in Beijing. Bron: Direct Industry . Ook BYD heeft meerdere geautomatiseerde megafabrieken en Geely heeft in Xi'an een zgn. 'black light ' of 'lights out' 5G megafabriek die 24/7 draait op robots en AI zonder dat het licht op de werkvloer aan is. Uit de fabrieken van Xpeng in Guangzhou rollen vliegende auto's die ook op de weg kunnen rijden. Afbeelding 8. Vliegende auto van XPeng in Guangzhou. Bron: CNBC . Conclusie De Europese automarkt is onderdeel geworden van een geopolitiek schaakspel. Met een Chinees monopolie op meerdere toeleveringsketens van EV batterijen, wordt de afhankelijkheid van de EU pijnlijk duidelijk. Zoeken naar alternatieven zoals natrium ter vervanging van lithium en een toename van de batterijproductie in eigen beheer zijn een goede aanpak, maar belangrijker is internationale samenwerking om een totaal Chinees monopolie te voorkomen. De Chinese voorsprong is moeilijk alleen in te halen. Door industriële integratie met de Verenigde Staten, Zuid-Korea en Japan kan de EU tegenwicht bieden aan de Chinese dominantie en haar eigen industriële toekomst veiligstellen.

China heeft veel monden te voeden en voedselzekerheid is derhalve een belangrijk thema voor de Chinese overheid. Slimme landbouw moet de efficiëntie van de nationale graanproductie verbeteren. De graanschuur van China, Heilongjiang, speelt daarin een grote rol door de aanwezigheid van vruchtbare zwarte aarde. China en voedselzekerheid Kan China de voedselzekerheid van het land garanderen? Hoe zorgt de Chinese overheid ervoor dat er genoeg graan is voor meer dan 1 miljard mensen, terwijl slechts 11,6% van de grond in het land geschikt is voor landbouw? En wat is voedselzekerheid nu precies? Voedselzekerheid Als Chinezen elkaar zien, is het eerste wat ze elkaar vragen “Heb je al gegeten?” Genoeg oudere Chinezen herinneren zich dat er in het verleden niet altijd voldoende voedsel was voor iedereen en hebben mogelijk nog de hongersnood meegemaakt van eind jaren ’60 tijdens de Grote Sprong Voorwaarts, waarbij naar schatting 30-40 miljoen mensen stierven. Xi Jinping haalt deze herinneringen terug met de uitspraak : “我们这一代人或多或少都有吃不饱、饿肚子的记忆”。 Deze generatie heeft in mindere of meerdere mate herinneringen aan niet genoeg te eten hebben en honger lijden. Hij benadrukt in zijn uitspraken ook het belang van nationale zelfvoorziening: “中国人的饭碗任何时候都要牢牢端在自己手中， 我们的饭碗应该主要装中国粮.” "De rijstkom van de Chinese bevolking moet te allen tijde stevig in eigen hand worden gehouden, en deze kom moet hoofdzakelijk gevuld zijn met Chinees voedsel." Voedselzekerheid (粮食安全保障 liangshi anquan baozhang) houdt in dat de staat een effectieve nationale graanvoorziening garandeert, een absolute zekerheid van basisvoedsel. Denk daarbij ook aan een ondersteunende en regulerende overheidsrol bij de graancirculatie, d.w.z. het proces van aankoop, verkoop, transport, opslag, verwerking, import en export van het graan. Strikte regelgeving moet zorgen voor een effectieve basiszelfvoorziening in graan, ook in tijden van rampen of noodsituaties zoals overstromingen, door o.a. te werken met graanreserves. De overheid beschermt de kwaliteit, kwantiteit en ecologie van de landbouwgrond (耕地数量质量生态三位一体 gengdi shuliang zhiliang shengtai sanwei yiti) en hanteert strenge regels voor het gebruik van landbouwgrond voor andere doeleinden dan graanverbouw. De overheid biedt boeren ondersteuning met een minimumprijsbeleid en de Agricultural Development Bank China (中国农业发展银行）biedt hulp in de vorm van fiscale en financiële maatregelingen aan de landbouwsector. De belangrijkste overheidsinstanties die zich bezighouden met voedselzekerheid zijn het Ministry of Agriculture and Rural Affairs (中华人民共和国农业农村部), de National Food and Strategic Reserves Administration (国家粮食和物资储备局) en de National Development and Reform Commission (国家发展和改革委员会) . Graangebied In welke regio’s wordt in China graan verbouwd? De “industriële gordel voor nationale voedselzekerheid” (国家粮食安全产业带 guojia liangshi anquan chanye dai) omvat de drie belangrijkste kerngebieden waar graan wordt verbouwd. Allereerst de Noordoostelijke Vlakte (东北平原dongbei pingyuan) met de provincies Heilongjiang, Jilin, Liaoning en het oosten van Binnen-Mongolië. Daarbij geldt de provincie Heilongjiang als dé graanschuur van het land. De landbouwgrond in het gebied bestaat uit zgn. chernozem (Chinees: 黑土 heitu), zeer vruchtbare, zwarte aarde rijk aan organisch materiaal en humus. Heilongjiang produceert 12% van de nationale totale hoeveelheid graan. Verder de Huang-Huai-Hai Vlakte 黄淮海平原(ook: Noordelijke Chinese Vlakte) in de provincies Hebei, Shandong, Henan, Anhui, Jiangsu, Beijing en Tianjin, genoemd naar de drie rivieren in het gebied: Huanghe (Gele Rivier), Huaihe (Huai rivier) en de Haihe (Hai rivier). En tot slot de midden- en benedenloop van de Yangtze rivier 长江中下游地区 changjiang zhongxiayou diqu) (zie Afbeelding 1). Afbeelding 1. De industriële gordel voor nationale voedselzekerheid met de drie belangrijkste graanverbouwende regio’s in China. Bron: Baidu . Deze 3 kerngebieden maken deel uit van een groter geheel, de “7 regio’s en 23 gordels”(七区二十三带), genoemd in het “Nationaal Plan voor Hoofdfunctiezones” (全国主体功能区规划 ) van 2011, een strategisch nationaal landbouwmodel met industriële zones/gordels voor 23 verschillende landbouwproducten. Behalve de drie kerngebieden gaat het om de Fen-Wei Vlakte (汾渭平原), het Hetao Irrigatiegebied (河套灌区), Zuid-China (华南) en de provincies Gansu (甘肃) en Xinjiang (新疆) (zie Afbeelding 2). De gedachte achter deze indeling is een specialisatie in landbouwproducten per regio, waarbij elk gebied focust op kwalitatief hoogstaande graanproducten afhankelijk van de situatie per regio. De Noordoostelijke Vlakte en het Yangtze rivierbekken richten zich op rijst, de Noordelijke Vlakte op tarwe, mais en sojabonen, terwijl het Hetao Irrigatiebassin en Gansu en Xinjiang zich specialiseren in tarwe. De 23 gordels verwijst naar 23 verschill ende landbouwproducten die worden verbouwd. Afbeelding 2. Zeven regio’s en 23 gordels. Uit het 12e Vijfjarenplan. Bron: Chinaseed114.com Nationale graanreserves China Grain Reserves Group Ltd., beter bekend als Sinograin, is de staatsonderneming die verantwoordelijk is voor het beheer en de aan- en verkoop van de nationale graanreserves om voedselzekerheid te garanderen. Het bedrijf heeft tevens macro-verantwoordelijkheden op het gebied van graancirculatie (aankoop, verkoop, overdracht en opslag van graan, de rotatie van de graanreserves en de stabiliteit van de basisprijzen van graan. Sinograin beheert door het gehele land 980 graandepots voor de opslag en rotatie van graan en zorgt voor een continue aanvoer van graan op de markt. Bij de graanopslag wordt een graanconditiebewakingssysteem gebruikt voor monitoren van temperatuurverschillen), mechanische ventilatie (regulering temperatuur en vochtigheid), circulerende fumigatie (doodt ongedierte in opgeslagen graan) en graankoeling (zie Afbeelding 3). Afbeelding 3. Sinograin graansilo’s in Changsha. Bron: China Daily . Nationaal voedselzekerheidbeleid Het Vijftiende Vijfjarenplan (2026-2030) vermeldt als mijlpaal dat de nationale graanproductie de 700 miljoen ton heeft overschreden. Het Bureau voor Statistiek noemt voor 2025 een totale productie van ruim 714 miljoen ton en de Chinese overheid wil dit aantal opvoeren naar 725 miljoen ton met behulp van nieuwe technologieën. De verantwoordelijkheid om dit quotum te halen ligt gezamenlijk bij de centrale overheid en provinciale en lokale overheden. Minimumprijsbeleid Voor de verkoop van graan door de boeren hanteert de overheid een minimumprijsbeleid, een garantie voor boeren dat hun oogst niet onder een bepaalde prijs zal worden verkocht. Mocht de marktprijs van graan onder de minimumprijs zakken, dan kopen overheidsbedrijven zoals Sinograin het graan tegen de minimumprijs en slaan het op als nationale reservevoorraad. In 2026 was de minimumprijs voor vroege indica-rijst RMB 128 per 50 kilogram, late indica-rijst RMB 129 per 50 kilogram en japonica-rijst RMB 131 per 50 kilogram. De overheid hoopt dat met dit ondersteunende beleid boeren positief staan tegenover het verbouwen van graan. De rode lijn (耕地红线 gengdi hongxian) Om voedselzekerheid te kunnen garanderen, beschermt de Chinese overheid de totale hoeveelheid nationale landbouwgrond streng en heeft een ondergrens (de zgn. rode lijn van permanente basisbescherming van landbouwgrond 基本农田保护红线) vastgesteld van minimaal 102,7 miljoen hectare voor het gehele land. Dit is vastgelegd in de "Hoofdlijnen van het nationale ruimtelijke ordeningsplan (2021–2035)" ( 全国国土空间规划纲要(2021-2035年 ) quanguo guotu kongjian guihua gangyao, online niet beschikbaar). Basislandbouwgrond De “Beheermaatregelen voor de permanente rode lijn voor de bescherming van basislandbouwgrond” (永久基本农田保护红线管理办法 ) van 1 september 2025 versterken het beheer van de percelen die aangewezen zijn als basislandbouwgrond. De bestemming van deze grond mag niet zomaar veranderd worden door er bijvoorbeeld een meer, een groene zone of vuilnisstortplaats van te maken. Provincies moeten ook reservegebieden afbakenen, waarbij grond die redelijk vlak is en in de buurt van water en van hoge kwaliteit is, de voorkeur heeft. Sommige permanente basislandbouwgrond moet een upgrade krijgen naar hoogwaardige landbouwgrond, o.a. door middel van irrigatie, drainage en windsingels. De overheid op districtsniveau heeft de verantwoordelijkheid om de kwaliteit van de grond te monitoren, in kaart te brengen en te registreren in een database. Database en informatieplatform De kadastrale registratie van alle percelen wordt bijgehouden in de “Nationale Database voor Contractuele Beheerrechten op Plattelandsgrond ” (全国农村土地承包经营权确权登记数据库) van het Ministerie van Landbouw. Voor het publiek is er het “Informatieplatform voor Permanente Basislandbouwgrond” (永久基本农田查询平台 ) van het Ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen, waarin men kan checken of een bepaald perceel onder permanente basislandbouwgrond valt. De Chinese overheid is momenteel bezig met nieuwe wetgeving op het gebied van de bescherming van basislandbouwgrond. Slimme landbouw Het gebruik van geavanceerde technologie speelt een belangrijke rol in het verhogen van de efficiëntie van de nationale graanproductie. Het 'Nationale Slimme Landbouw Actieplan 2024-2028' (全国智慧农业行动计划 (2024-2028年) quanguo zhihui nongye xingdong jihua) van oktober 2024 vermeldt o.a. het bouwen van een nationaal big-data platform voor de landbouw (国家农业农村大数据平台 guojia nongye nongcun dashuju pingtai ) en het ontwikkelen van een platform/bibliotheek met basisalgoritmen voor slimme landbouw, dat eind 2026 klaar zal zijn. Ook promoot de overheid de digitalisering van de agrarische sector met de ontwikkeling van bigdata-analysecentra en een nationaal toezichtplatform. Voor een samenvatting van het Actieplan, lees dit bericht van het Nederlandse Ministerie van Landbouw en de link naar het voorafgaande beleidsdocument “ Guidelines on Vigorously Developing Smart Agriculture” waarnaar verwezen wordt in het artikel. Ook wil de overheid slimme boerderijen (智慧农场zhihui nongchang) opzetten, waarbij geavanceerde technologieën worden ingezet voor “milieumonitoring en -controle, nauwkeurig beheer van water, meststoffen en bestrijdingsmiddelen, intelligente gewasbescherming, onbemande inspectie en transport, en intelligente landbouwmachines om intelligente, precieze en efficiënte productieprocessen te realiseren” (taak 5 in het Actieplan). Slimme landbouw (智慧农业 zhihui nongye) met geavanceerde intelligente technologie en digitalisering in combinatie met landbouwmechanisatie moet zorgen voor een hogere opbrengst per hectare. Met sensoren en satellieten worden data verzameld in een informatieplatform en geanalyseerd om informatie-gestuurd databeheer mogelijk te maken. AI kan waarschuwen voor mogelijke ziekten en adviseren over zaaien, irrigatie en oogsten, terwijl geautomatiseerde tractoren en oogstrobots efficiënt op het land werken bij het planten en oogsten van het graan. In Heilongjiang worden op staatsboerderijen zoals Heilongjiang State Farms, waar 113 boerderijen onder vallen, en Heilongjiang Agriculture Co.Ltd. (beter bekend als Beidahuang), drones, vliegtuigjes en Internet of Things gebruikt (zie Afbeeldingen 4a en 4b). Afbeeldingen 4a en 4b. Gebruik van moderne technologie op Beidahuang boerderijen. Bron: Beidahuang . Een ander voorbeeld is de Fuxi Farm in Beijing, waar sinds begin 2025 een slimme landbouw-pilotproject wordt uitgevoerd met intelligente tractoren die 24/7 kunnen worden ingezet en geavanceerde technologie voor meer efficiëntie en minder menselijke mankracht (zie Afbeelding 5). Afbeelding 5. Intelligente tractoren op de Fuxi Farm. Bron: People's Govt of Beijing Municipality . Garantie voedselzekerheid De FAO stelt dat 400 kg aan graanbezit per persoon per jaar voldoet aan voedselzekerheid, wat voor China zou neerkomen op 560 miljoen ton graan. De daadwerkelijke consumptie in 2025 lag echter veel lager, op 275 miljoen ton , aangezien door de stijgende welvaart het eetpatroon meer gevarieerd is geworden en Chinezen minder rijst zijn gaan eten en meer vlees, vis en groenten. China produceerde in 2025 715 miljoen ton graan en zat daarmee dus ruim boven deze internationale veiligheidsgrens, maar moest toch 140 miljoen ton graan importeren . Graan wordt niet alleen voor menselijke consumptie gebruikt, maar ook voor veevoeder en industrieel gebruik. Verder houdt de staat ruime graanreserves aan (exacte hoeveelheid is staatsgeheim, schattingen liggen rond 170-200 miljoen ton). Er was derhalve in 2025 op jaarbasis ongeveer 850 miljoen ton graan nodig is om aan alle behoeften te voldoen. Conclusie Met slechts 11,6% vruchtbare grond dwingt de overheid voedselzekerheid af met strikte wetgeving, slimme algoritmen en gegarandeerde minimumprijzen. Hoewel hightech landbouw de productie richting 2030 naar recordhoogte moet stuwen, blijft de realiteit complex: China's honger naar import verdwijnt niet zomaar. De komende jaren zal blijken of Xi Jinpings technologische revolutie op het platteland genoeg is om de nationale voedselzekerheid écht te verzilveren.

QUAD-landen (VS, India, Japan en Australië) werken samen in de Indo-Pacific regio aan initiatieven op het gebied van klimaatverandering, groene havens, schone energieketens, digitale infrastructuur en rampenbestrijding. Pax Silica; cybersecurity; Open RAN; maritieme veiligheid. QUAD De Quadrilateral Security Dialogue (2007) is een samenwerkingsverband tussen Australië, Japan, de VS en India, dat ontstond na de vorming van de Tsunami Core Group om gezamenlijk humanitaire hulp te bieden na de tsunami in de Indian Ocean (2004). Het is een informeel, minilateraal samenwerkingsverband zonder hoofdkwartier of structuur met als hoofddoel veiligheid in de Indo-Pacific onder het motto “ A free and open Indo-Pacific ”. Op de achtergrond speelt het bieden van tegenwicht tegen China’s invloed in de regio mee. Ontstaan van QUAD Premier Shinzo Abe nam het initiatief om met India te overleggen over maritieme samenwerking en tijdens de ASEAN-vergadering van 2007 kwamen de 4 landen bijeen. Japan en Australië namen vervolgens deel aan de India-VS Malabar marine oefeningen. Australië’s nieuwe premier Kevin Rudd trok zich echter terug, omdat hij zich zorgen maakte over de relatie met China, dat zich negatief had uitgelaten over de QUAD-samenwerking en daarna lag het initiatief tot 2017 stil. Toen in 2010 Julia Gillard tot Australische premier werd gekozen, veranderde de Australische koers en werd Amerikaanse marine in Darwin gestationeerd voor toezicht op de Timor Zee en de Lombokstraat. QUAD 2.0 De spanningen met China liepen op in de regio (o.a. grensimpasse 2017 tussen India en China) en tijdens de ASEAN-vergadering van 2017 kwamen de 4 landen weer tot elkaar en werd de samenwerking voortgezet in QUAD 2.0. Sinds 2019 komen de Ministers van Buitenlandse Zaken van de 4 landen regelmatig bijeen ( meetings , voor een overzicht zie Bijlage 1 ) en sinds 2021 worden er jaarlijks topbijeenkomsten ( summits , voor een overzicht zie Bijlage 2 ) georganiseerd. Daarbij komen de leiders van de vier landen bijeen (zie Afbeelding 1), hoewel 2025 werd overgeslagen door onenigheid tussen de VS en India. Ook worden er vergaderingen belegd voor topambtenaren om de agenda van de topbijeenkomsten voor te bereiden of verder uit te werken en zijn er plannen om ook de Ministers van Handel/Industrie bijeen te laten komen. Afbeelding 1. QUAD Summit 2021 . Bron: Prime Minister's Office of Japan Gezamenlijke marine oefeningen India en Australië zijn in 2015 met 2-jaarlijkse AUSINDEX marine oefeningen begonnen voor betere afstemming bij gezamenlijke operaties. Japan is sinds 2015 vaste deelnemer in de jaarlijkse Malabar marine oefeningen georganiseerd door de Indiase marine en neemt ook deel aan de 2-jaarlijkse Talisman Sabre militaire oefeningen, een bilateraal initiatief tussen Australië en de VS, waarvoor steeds meer landen interesse tonen (in 2025 werden 19 landen uitgenodigd). Afbeelding 2. Talisman Sabre 2023 Bron: Defence Australia . Agendapunten Op de agenda van QUAD stonden in eerste instantie drie hoofdonderwerpen: COVID-19, klimaatverandering en sleuteltechnologieën. Later kwamen daar onderwerpen bij zoals cyberveiligheid, terrorisme, infrastructuur, maritieme en economische veiligheid en hulpverlening bij rampen. In 2026 zijn de verschillende onderwerpen verdeeld in 4 hoofdthema’s: Maritieme en transnationale veiligheid Economische welvaart en veiligheid Sleuteltechnologie Humanitaire hulpverlening bij rampen In vergelijking met AUKUS (zie het artikel China en AUKUS op deze website ) valt op dat de samenwerking geen officieel verdrag betreft, voornamelijk omdat India zich niet wil binden. Ook zit er geen militaire component in de samenwerking, wat bij AUKUS wel het geval is. India neemt ook deel aan BRICS en SCO, samenwerkingen met China, en heeft een consistente politiek van non-alignment . Gezondheid, Klimaat en Cybersecurity QUAD werkt nauw samen om de Indo-Pacific regio veiliger, gezonder en klimaatbestendiger te maken en minder afhankelijk van China. COVID-19, Gezondheidszorg & Pandemiebestrijding Vaccine Partnership voor het financieren, produceren en doneren van vaccins in de Indo-Pacific tijdens de corona epidemie Health Security Partnership : de opvolger van het vaccinpartnerschap uit de coronaperiode. Het doel is nu om nieuwe epidemieën in de regio te voorkomen en er beter op voorbereid te zijn ( pandemic prevention, preparedness and response (PPR). Quad Cancer Moonshot : Dit initiatief is in 2024 gelanceerd. Het richt zich op het voorkomen en behandelen van baarmoederhalskanker in de regio (zie Afbeelding 3). Afbeelding 3. Quad Cancer Moonshot. Bron: Prime Minister 's Office of Japan . Klimaatverandering & Duurzame Energie De Quad Climate Working Group stimuleert regionale klimaatactie via het actieprogramma Quad Climate Change Adaptation and Mitigation Package (Q-CHAMP ). Dit programma bestaat uit drie belangrijke pijlers: 1. Waarschuwingssystemen bij extreem weer CDRI-ondersteuning : De Quad steunt de Coalition for Disaster Resilient Infrastructure (CDRI) uit India. CDRI helpt Fiji bij het opzetten van een overkoepelend meteorologisch waarschuwingssysteem voor alle eilanden. Dit sluit aan bij het Early Warnings for All (EW4ALL) initiatief van de VN. 2. Duurzame en veilige havens ( Ports of the Future ) Investeringen : Het Ports of the Future Partnership trekt privaat geld aan voor groene en veerkrachtige havens in Fiji (zie Afbeelding 4). Technologie : Havens worden efficiënter en energiezuiniger door de inzet van AI, blockchain en drones. Geopolitiek tegenwicht : Dit project biedt een duurzaam alternatief voor de groeiende Chinese invloed op de infrastructuur in Fiji. 3. Schone energieketens ( Clean Energy ) Diversificatie : Via het C lean Energy Supply Chains Diversification Program werken de landen samen om tekorten aan grondstoffen op te lossen. Minder afhankelijkheid : Door de productieketens voor zonne-energie, waterstof en batterijen te spreiden, wordt de regio minder afhankelijk van de verwerkingscapaciteit in China. (zie Quad Statement of Principles on Clean Energy Supply Chains in the Indo-Pacific . Afbeelding 4. Fiji – Ports of the Future . Bron: Discovery Alert Cybersecurity & Infrastructuur Het Quad Cybersecurity Partnership beschermt nationale vitale infrastructuur tegen cyberaanvallen . Dit gebeurt via: Strikte softwarenormen : Het invoeren van minimale veiligheidsstandaarden voor overheidssoftware. Risico-analyses : Het doorlopend in kaart brengen en aanpakken van kwetsbaarheden in de digitale infrastructuur van de regio. Documenten: Quad Joint Principles for Secure Software . Quad Joint Principles for Cyber Security of Critical Infrastructure . Sleuteltechnologieën en Innovatie De Quad-landen investeren fors in economische veiligheid en technologische innovatie. Door samenwerking beschermen zij cruciale toeleveringsketens en stimuleren ze geavanceerde technologieën. Halfgeleiders & AI: Pax Silica Samenwerking : De Quad Critical and Emerging Technology Working Group (opgericht in 2021) brengt risico's in toeleveringsketens in kaart. Pax Silica : Dit eind 2025 gelanceerde partnerschap beschermt de volledige keten van kunstmatige intelligentie (AI) en computerchips (halfgeleiders). Nederlandse deelname : Vanwege de wereldwijd cruciale rol van chipmachinefabrikant ASML is Nederland in juni 2026 toegetreden tot dit strategische verbond. Open Telecomnetwerken: Project Palau Open RAN : Palau moderniseert zijn nationale mobiele netwerk via Open Radio Access Network (Open RAN) technologie. Veiligheid & Vrijheid : Dankzij open standaarden kunnen producten van verschillende fabrikanten met elkaar samenwerken. Dit voorkomt dat het land afhankelijk wordt van één (risicovolle) partij. Betrouwbare leveranciers : Palau heeft specifiek gekozen voor veilige Amerikaanse technologiepartners (zoals Dell, Groundhog en LotusFlare). Afbeelding 5. Open RAN in Palau. Bron: Innovando News . Private Investeringen: Het QUIN-netwerk Het Quad Investors Network (QUIN ), opgericht in 2023, is een platform dat investeerders, techbedrijven, startups en universiteiten samenbrengt. Focussectoren : Het netwerk richt zich op innovatie binnen kritieke mineralen, duurzame energie, cybersecurity en luchtvaart. Mijlpaal : QUIN heeft inmiddels een eigen Quantum Center of Excellence gelanceerd om de ontwikkeling van quantumtechnologie te versnellen. Documenten: Quad Principles on Technology Design, Development, Governance and Use toepassing van universele waarden bij het gebruik van technologie, zoals o.a. privacy, vrijheid van meningsuiting, autonomie, betrouwbaarheid, vertrouwen, integriteit, transparantie. Common Statement of Principles on Critical Technology Supply Chains (2021) Memorandum of Cooperation on 5G Supplier Diversification and Open RAN (2022) afspraken over samenwerking op het gebied van telecommunicatie. Quad Principles on Critical and Emerging Technology Standards (2023) technologiestandaarden op basis van consensus, inclusiviteit, transparantie en openheid. Standaarden moeten interoperabiliteit, innovatie, competitie en inclusiviteit bevorderen en veilig en veerkrachtig zijn. Rampenbestrijding en Maritieme Veiligheid Het Quad Partnership on Humanitarian Assistance and Disaster Relief in the Indo-Pacific (HADR) focust op hulpverlening bij rampen en veiligheid op zee in samenwerking met lokale overheden en hulporganisaties (NGO's). Concrete resultaten: Financiële noodhulp : Er is al geld gedoneerd na grote rampen, zoals de vulkaanuitbarsting in Tonga (2022), een aardverschuiving in Papoea-Nieuw-Guinea (2024), tyfoon Yagi in Vietnam (2024) en een aardbeving in Myanmar (2025). Gezamenlijke trainingen : De landen oefenen noodsituaties eerst via computersimulaties (tabletop-oefeningen) en daarna in het echt tijdens veldtrainingen. Logistiek netwerk : Het nieuwe Quad Indo-Pacific Logistics Network zorgt ervoor dat de landen snel en gezamenlijk transport- en hulpgoederen kunnen delen tijdens een crisis. Veiligheid op zee Met het Indo-Pacific Partnership for Maritime Domain Awareness (IPMDA ) Initiative (2022) delen de landen data en technologie om de zeeën beter te bewaken en het regionale maritieme domeinbewustzijn te vergroten. Dit helpt bij het bestrijden van illegale visserij, het monitoren van klimaatverandering en het bieden van hulp bij rampen. Belangrijke onderdelen: Slimme detectie : Landen kunnen hun eigen zeegebied beter beschermen. Zelfs schepen die hun locatiesysteem bewust uitzetten, worden via radiosignalen toch opgespoord. Informatiepunt : Het maritieme centrum van de Indiase Marine (IFC-IOR) verzamelt en verspreidt deze gegevens in de regio. Toekomstplannen : Er komen satellietbeelden en geavanceerde software om data nog beter te analyseren. Ook krijgen landen training in internationaal zeerecht. Afbeelding 6. IFC-IOR surveillance room. Bron: Sun Siyam Media . Terrorismebestrijding en Infrastructuur Sinds 2023 komt de Quad Counter Terrorism Working Group elk jaar bij elkaar. De landen delen hier informatie en de beste manieren om terrorisme aan te pakken. Dit doen zij onder andere met computersimulaties. Belangrijke aandachtspunten: Nieuwe dreigingen : De focus ligt nu op het stoppen van terroristen die drones of gevaarlijke CBRN-middelen (chemische, biologische, stralings- en nucleaire wapens) willen gebruiken. Afkeuring voor steun : De werkgroep veroordeelt alle vormen van financiële, militaire en logistieke steun aan terroristische groepen. Infrastructuur en internetkabels Via het Quad Partnership for Cable Connectivity and Resilience investeren de Quad-landen samen in duurzame projecten om de regio beter met elkaar te verbinden. De focus ligt hierbij sterk op internetkabels die over de zeebodem lopen. Belangrijke projecten en afspraken: Miljardeninvestering : Er wordt maar liefst 50 miljard dollar geïnvesteerd in onderzeese kabels. Dit zorgt voor stabieler en sneller internet in de hele regio. Kenniscentrum : Australië heeft een speciaal expertisecentrum, het Cable Connectivity and Resilience Centre , opgericht om landen te helpen met beleid en trainingen rondom deze internetkabels. Onderzeese kabels in Micronesië : Japan, de VS en Australië betalen samen het East Micronesia Cable project (EMC ; 2022-2026). Dit netwerk verbindt Micronesië, Nauru en Kiribati met elkaar via snel internet. Spelregels voor digitale systemen : In 2024 zijn er 12 basisprincipes afgesproken voor een veilige digitale overheid. Belangrijke punten hierin zijn privacy, veiligheid, mensenrechten en toegankelijkheid voor iedereen ( Quad Principles for Development and Deployment of Digital Public Infrastructure - United States Department of State ) . Afbeelding 7. EMC. Bron: EMC . Ruimtevaart en Satellieten De Quad-landen gebruiken satellietgegevens en ruimtetechnologie om de aarde te beschermen en de ruimte schoon en veilig te houden. Satellietgegevens voor iedereen Via de Quad Space Working Group delen de Quad-landen gratis informatie van hun satellieten (aardobservatiedata) met wetenschappers en het publiek in het kader van Open Science. Hoe worden deze gegevens gebruikt? Klimaat en natuur : Met de data worden klimaatverandering, extreem weer en natuurrampen nauwkeurig in de gaten gehouden. Veiligheid op zee: De gegevens worden ook gekoppeld aan de maritieme beveiliging (het IPMDA-initiatief) om de oceanen te bewaken. Eén centraal loket : Via de Quad Satellite Data Portal kan iedereen gemakkelijk de juiste links naar al deze satellietgegevens vinden. Praktijkvoorbeeld Mauritius : Het Indiase ruimtevaartcentrum (ISRO) heeft met deze open data een speciale app gebouwd voor het eiland Mauritius, Extreme Weather Events : Space Based Monitoring and Climate Impact ontwikkeld met aardobservatie data van Mauritius. Hiermee kan het land extreem weer en de gevolgen voor het klimaat live volgen. Een veilige en schone ruimte Er zweeft steeds meer afval rond de aarde. In 2023 kwamen bedrijven en overheden daarom samen tijdens een speciaal ruimtevaartforum om afspraken te maken over duurzaamheid in het heelal ( Quad Commercial Space Business Forum ). Dit leidde in 2024 tot een officieel initiatief ( SSA Initiative ) waarin de landen samenwerken om: Botsingen te voorkomen tussen satellieten en ander ruimteverkeer. Ruimteafval op te ruimen en er op een milieuvriendelijke manier mee om te gaan. China's reactie op QUAD Kritiek op inmenging en geopolitieke spelletjes In China staat QUAD bekend onder de namen 四方安全对话 (sifang anquan duihua, Vierzijdige Veiligheidsdialoog) of 美日印澳 (mei ri yin ao, Amerika-Japan-India-Australië). Beijing volgt het bondgenootschap met grote argwaan en uit felle kritiek op de achterliggende bedoelingen. China beschuldigt QUAD van de volgende acties: 1. Het vormen van een "Aziatische NAVO" Indammen van China : Volgens Beijing is de hele "Indo-Pacific strategie" in het leven geroepen om de economische en militaire opkomst van China te dwarsbomen. Militair blok : Hoewel de Amerikaanse regering ontkent dat het om een militaire alliantie gaat, ziet China de officiële naam 'Veiligheidsdialoog' als het bewijs van het tegendeel. Beijing bestempelt QUAD dan ook als een "mini-NAVO" en een politiek instrument dat de Amerikaanse hegemonie moet beschermen. Verenigd front : volgens China gebruikt de VS QUAD om de banden met India aan te halen en bondgenoten zoals Japan en Australië dichter bij elkaar te brengen. Door ook de samenwerking te zoeken met Zuid-Korea en de ASEAN-landen, probeert Washington een groot "verenigd front" tegen China op te bouwen. 2. Verstoring van de vrede en stabiliteit Geen exclusieve clubjes : het Chinese Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft benadrukt dat internationale samenwerking moet bijdragen aan vrede en stabiliteit, en zich niet mag richten tegen derde partijen. China wijst het vormen van "exclusieve clubjes" die de confrontatie opzoeken dan ook resoluut af (zie Afbeelding 8). Militarisering door Japan : China maakt zich grote zorgen over de agressievere houding van Japan binnen QUAD. Japan lokt bewust confrontaties uit, stuurt troepen naar het buitenland en exporteert aanvalswapens. Volgens Beijing schendt Japan hiermee zijn eigen pacifistische grondwet . 3. Ontwrichting van de Zuid-Chinese Zee Spionage onder het mom van veiligheid : tijdens een QUAD-bijeenkomst werd een gezamenlijke verklaring uitgegeven waarin gesproken werd over de "Chinese dreiging" in de Zuid-Chinese Zee. Volgens China gebruikt QUAD mooie termen als "vrijheid van scheepvaart" in werkelijkheid als dekmantel om Chinese schepen te bespioneren en te hinderen in wateren die onder Chinese jurisdictie vallen. Ondermijning van lokaal overleg : China en de ASEAN-landen proberen grensgeschillen al jaren vreedzaam op te lossen via directe bilaterale onderhandelingen (de zogeheten "tweesporenbenadering"). QUAD probeert deze stabiele aanpak nu te ondermijnen door zich ongevraagd met de situatie te bemoeien en illegale internationale arbitrage te steunen. Afbeelding 8. Woordvoerster Mao Ning van Chinese MFA. Bron: MFA Bijlage 1. Overzicht Summits van de leiders 12/03/2021 - Online 24/09/2021 - Washington 04/03/2022 - Online 24/05/2022 - Tokio 20/05/2023 - Hiroshima 21/09/2024 - Wilmington 2025 (New Delhi: niet doorgegaan door spanningen VS-India; er heeft wel een Foreign Ministers' Meeting plaatsgevonden). Websites: https://www.dfat.gov.au/international-relations/regional-architecture/quad https://www.mofa.go.jp/fp/nsp/page1e_000396.html https://www.kantei.go.jp/quad-leaders-meeting-tokyo2022/index.html Bijlage 2. Overzicht Meetings van Ministers van Buitenlandse Zaken Sinds 2019 zijn de Ministers van Buitenlandse Zaken van de 4 partners minimaal eenmaal per jaar bijeengekomen. 26/9/ 2019 - New York Japan-Australia-India-U.S. Ministerial | Ministry of Foreign Affairs of Japan 6/10/2020 - Tokio Australia-India-Japan-United States Quad Foreign Ministers' Meeting 18/2/2021 - Online - Quad Foreign Ministers’ Meeting | Australian Minister for Foreign Affairs en February 2021 Quad Foreign Ministers' Meeting 11/2/2022 - Melbourne - February 2022 Quad Foreign Ministers’ Meeting 24/9/2022 - New York - September 2022 Quad Foreign Ministers’ Meeting 3/3/2023 - New Delhi - March 2023 Quad Foreign Ministers’ Meeting: Joint Statement 22/9/2023 - New York - September 2023 Foreign Ministers’ Meeting: Joint Statement 29/7/2024 - Tokio - July 2024 Quad Foreign Ministers’ Meeting: Joint Statement 21 /1/2025 - Washington Japan-Australia-India-U.S. (Quad) Foreign Ministers’ Meeting | Ministry of Foreign Affairs of Japan (inauguratie; oorspronkelijke datum nov. 2024, Japan) 1/7/2025 - Washington July 2025 Quad Foreign Ministers' Meeting: Joint Statement en July 2025 Quad Foreign Ministers' Meeting: Fact Sheet 26/5/2026 - New Delhi https://www.state.gov/releases/office-of-the-spokesperson/2026/05/2026-quad-foreign-ministers-meeting-in-new-delhi .

De huidige spanningen tussen de VS en China markeren het begin van een structurele rivaliteit om de wereldwijde dominantie. Hoewel de Amerikaanse positie als wereldleider vooralsnog behouden blijft, breidt de Chinese invloed zich snel uit en wijst de handelsoorlog op een langdurige strategische competitie. China en hegemonie Samenvatting: de huidige machtsstrijd tussen de VS en China weerspiegelt theorieën van hegemoniale stabiliteit, waarbij overstretching en 'free-riding' de positie van de gevestigde grootmacht verzwakken. China daagt de wereldorde uit door de opbouw van een parallel systeem met geavanceerde technologische kennis in AI en strategische controle over zeldzame aardmetalen. Terwijl de VS neigt naar isolationisme, bouwt China een assertievere positie op in de mondiale machtsverhoudingen. Introductie Niets zo fascinerend als een theorie die tot leven komt in de praktijk. De huidige machtsstrijd tussen China en de VS ontplooit zich volgens de principes van de Power Transition Theory (PTT) en de Hegemonic Stability Theory (HST). Volgens de PTT wordt de heersende hegemoon uitgedaagd door een opkomende grootmacht, wat meestal resulteert in een hegemoniestrijd. De HST benadrukt de stabiliserende rol van de heersende hegemoon voor de wereldorde. Echter door free-riders en het regelen van internationale publieke goederen (o.a. vrede, veiligheid, vrije doorgang van scheepvaartroutes en open handelssysteem), geleidelijk zijn ondergang tegemoet gaat. Wat is een hegemoon? Volgens de HST is een hegemoon een grootmacht die bereid en in staat is om de verantwoordelijkheid voor de stabiliteit en welvaart van de wereldorde op zich te nemen. Hij zal daarbij de bestaande wereldorde willen veranderen naar zijn eigen regels en normen of een nieuwe wereldorde creëren. Zijn eigen belang staat daarbij voorop en hij zal een inschatting maken of de verwachte baten groter zijn dan de kosten. De grootmacht kan dit doen, doordat hij superieur is op economisch, financieel, technisch en militair gebied. Controle over grondstoffen en financiële markten is daarbij belangrijk en genoeg financiële middelen voor militaire interventies, om bondgenoten te helpen en om de internationale economie aan te sturen. Hij moet ook als wereldleider worden geaccepteerd door andere landen. Zij zullen de hegemoon om hulp vragen bij regionale conflicten (denk aan Amerikaanse interventie bij Oekraïne). Dilemma van de Hegemoon Een nieuwe hegemoon zet een wereldorde op die onvermijdelijk tot zijn eigen ondergang leidt, doordat er veel financiële middelen nodig zijn om de stabiliteit van de wereldorde in stand te houden en hij zijn dominante positie wil handhaven. Dit wordt het “Dilemma van de Hegemoon” genoemd. Grijpt hij in, dan kost dat geld, grijpt hij niet in, dan verliest hij aan gezag en profileren andere partijen zich als bemiddelaar. Bondgenoten profiteren van de hegemoon, wanneer hij de nieuwste kennis en technologie (bijv. bij Iron Dome raketafweersysteem van Israël, zie Afbeelding 1) met hen deelt. Staten liften mee op de bestaande wereldorde zonder mee te dragen in de kosten, een verschijnsel dat “free-riding” wordt genoemd. Afbeelding 1. Iron Dome luchtafweersysteem. Bron: Rafael Advanced Defense Systems Ltd . Wanneer de grootmacht andere landen helpt (de VS was met haar Engagement Strategy voorstander van een permanente zetel voor China in de Veiligheidsraad en haar lidmaatschap van de WTO), leidt dit tot de ontwikkeling van die landen en zij kunnen zich vervolgens ontwikkelen tot een concurrent van de hegemoon. Dit alles betekent een financiële aderlating door de grootmacht. Bondgenoten helpen levert vaak uitsluitend prestige op. President Trump erkende dit toen hij in zijn inaugurele toespraak zei: “We hebben andere landen rijk gemaakt waarbij de rijkdom, kracht en het zelfvertrouwen van ons volk achter de horizon is verdwenen.” (vert.) Overstretching Het risico van overstretching ligt op de loer, als je als grootmacht je invloed overal wilt/moet laat gelden (denk aan de Amerikaanse interventies in Irak, Iran, Afghanistan, maar ook aan het Belt and Road Initiative van China). Je mengen in buitenlandse conflicten wereldwijd door troepen en wapens te sturen, regimewisselingen bewerkstelligen of troepen langdurig stationeren in een ander land om de orde in de regio te bewaren, kan een hegemoon uitputten. Overstretching heeft in het verleden geleid tot de val van hegemonen (o.a. Romeinse rijk en Britse rijk). Trump heeft tijdens zijn regeringsperiode initiatieven genomen voor besparing op overheidsuitgaven die niet in het “America First” plaatje passen. Hij heeft Amerikaanse troepen, gestationeerd in verschillende landen, teruggetrokken, o.a. uit Afghanistan en Duitsland, of zich afzijdig gehouden van conflicten (“ Let them Fight ” strategie). Ook trok hij de stekker uit USAID (zie Afbeelding 2) , een Amerikaans soft power initiatief. Afbeelding 2. USAID Bron: NBC News . Het lijkt erop dat het Amerikaanse isolationisme toeneemt en het Amerikaanse publiek steeds minder warmloopt voor buitenlandse missies die de Amerikaanse schatkist leegtrekken. De “America First” slogan past in het grotere plaatje van het huidige Amerikaans isolationisme, waarin Amerikaanse inmenging in buitenlandse aangelegenheden aan het afnemen is. Opkomende hegemoon Wanneer we in termen van de PTT gaan spreken, zien we dat de VS, als heersende hegemoon, China als opkomende nieuwe uitdager van de wereldorde treft. Het wantrouwen dat tussen beide partijen bestaat, kan leiden tot een strijd tussen beide grootmachten die de wereldorde zal veranderen. Deze situatie wordt de Thucydides Trap genoemd. Na de machtsstrijd zal de hegemonie-cyclus zich herhalen: verandering en stabiliteit, groei en expansie, evenwicht en neergang, strijd tussen de hegemonen en internationale verandering. Nu rijst de vraag of China de nieuwe heersende hegemoon kan/wil worden en qua macht de VS evenaart. China lijkt (nog) niet bereid om het stokje over te nemen van de VS en heeft tot nu toe meegelift op de bestaande wereldorde. De grootmacht maakt wel steeds explicieter haar eigen normen en waarden kenbaar (bijv. geen inmenging in interne aangelegenheden, dual-use van technologie, belang van stabiliteit en staatskapitalisme) en wordt steeds assertiever in het verdedigen van haar eigen maritiem-territoriale belangen in de Zuid-Chinese Zee en Taiwan. Het land is bezig met het creëren van haar eigen versie van een nieuwe wereldorde parallel aan de bestaande met het opzetten van financiële instellingen (o.a. AIIB en China Development Bank) naar Bretton Woods model en het aangaan van allianties zoals de BRICS die financiële transacties in eigen valuta (dedollarisatie ) afsluiten. Qua technologie zet China sterk in op AI. Dit blijkt ook uit de recentelijk in Shanghai opgerichte World Artificial Intelligence Cooperation Organization (WAICO ) (zie Afbeelding 3) en de eerder gelanceerde AI-platforms DeepSeek en Kimi K3. Afbeelding 3. WAICO Bron: BRICS Expert Council Russia Op het gebied van grondstoffen heeft China een bijna-monopolie op de verwerking van zeldzame aardmetalen en het gebruikt deze machtspositie om de VS (en andere landen) onder druk te zetten. Ook is China bezig met de modernisering en uitbreiding van haar leger en beschikt daarbij over intercontinentale ballistische raketten die de VS kunnen bereiken. Belangrijker doelwit is echter Taiwan. Voor de invasie daarvan beschikt China nog niet over de benodigde middelen en technologie (o.a. strategisch luchttransport). Doordat China bij het verlenen van hulp of het doen van investeringen geen eisen stelt op het gebied van ideologie of godsdienst, zoals de VS dat doorgaans wel doet (bijv. Structural Adjustment Program van IMF), zien veel landen in het Mondiale Zuiden China als een goed alternatief voor de VS. Zo biedt China tegenwicht aan de Amerikaanse dominantie. Qua soft power zien we de trend “Chinamaxxing” waarbij de Chinese cultuur een sterke aantrekkingskracht heeft op buitenlandse jongeren en China een populaire (en goedkope) reisbestemming wordt. China heeft veel geld uitgegeven om haar macht uit te breiden, bijv. met het Belt and Road Initiative (BRI) met investeringen in infrastructuur en logistiek, het oprichten van investeringsbanken en wereldwijde investeringen in grondstoffen en technologie en loopt op haar beurt het risico van overstretching. De Chinese overheid lijkt inmiddels te zijn afgestapt van grote infrastructuurprojecten waarbij verschillende landen in de zgn. debt trap terecht kwamen en hun Chinese leningen niet terug konden betalen. In plaats daarvan richt het land zich op dominantie in grondstoffen en productieketens. Conclusie De huidige spanningen tussen de VS en China markeren het begin van een structurele rivaliteit om de wereldwijde dominantie. Hoewel de Amerikaanse positie als wereldleider vooralsnog behouden blijft, breidt de Chinese invloed zich snel uit en wijst de handelsoorlog op een langdurige strategische competitie.

Conflict tussen China en Japan over de Pinnacle Eilanden (Senkaku/Diaoyu eilanden). Beide landen claimen de eigendomstitel van deze eilandengroep waar veel olie in de zeebodem is gevonden. Hierbij worden historische begrippen zoals terra nullius, eigendomstitel en effectieve controle ingezet. China vs Japan en de Pinnacle Eilanden Waarom maken Japan en China al sinds 1970 ruzie over een onbeduidend groepje eilanden in de Oost-Chinese zee? Het gaat om een groep van acht onbewoonde eilandjes/rotsen gelegen tussen Taiwan en Japan, 330 kilometer verwijderd van de Chinese kust en 170 kilometer van Japan (zie Afbeelding 1). De Japanners noemen de eilandengroep de Senkaku eilanden, in het Chinees worden ze de Diaoyu eilanden genoemd en de Engelse naam ervoor is de Pinnacle eilanden. Afbeelding 1. Locatie van de Senkaku Eilanden Bron: https://www.city.ishigaki.okinawa.jp/material/files/group/9/senkaku(engrish).pdf In 1969 werd een rapport van de Economische Commissie voor Azië en het Verre Oosten (ECAFE) van de Verenigde Naties gepubliceerd. Daarin stond dat er zich enorme olie- en gasvoorraden in de zeebodem tussen Japan en Taiwan bevinden. Dat maakte het gebied ineens heel interessant voor zowel China als Japan en beide landen begonnen vanaf 1971 de eilandengroep publiekelijk te claimen. Chinese claim China’s claim op de Pinnacle Eilanden dateert uit 1971, toen het Ministerie van Buitenlandse Zaken protesteerde tegen de Okinawa Reversion Statement en de eilanden opeiste. De onderbouwing van de Chinese claim is uitgelegd in een White Paper uit 2012 en draait om het begrip “historische titel”. Oude Chinese reisverslagen uit de 16e eeuw van keizerlijke gezanten die naar het koninkrijk Riukiu voeren (tegenwoordig vallen deze eilanden onder de Japanse prefecturen Okinawa en Kagoshima) om een nieuwe koning te kronen, vermelden dat ze onderweg langs de Pinnacle eilanden kwamen. Het koninkrijk Riukiu betaalde als vazalstaat tribuut aan China. Ook bestaan er oude Chinese kaarten waarop de Pinnacle Eilanden staan weergegeven met Chinese namen. Dit geeft aan dat de Chinezen bekend waren met de eilanden. Toen Japan in 1879 het koninkrijk Riukiu annexeerde, stopten de reizen van de Chinese gezanten en raakte de vaarroute in de vergetelheid bij de Chinezen. Verder verwijst China naar het Verdrag van Shimonoseki van 1895 tussen Japan en China. Japan had China verslagen in de Eerste Chinees-Japanse Oorlog en China moest volgens het Verdrag gebieden afstaan aan Japan, waaronder het eiland Formosa (het huidige Taiwan) en alle bijbehorende eilanden. China is van mening dat de Pinnacle Eilanden behoren bij Taiwan. Toen Japan zich overgaf aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, moest Tokio volgens de Cairo Verklaring (1943) alle gebieden die het van China had gestolen, zoals Formosa, teruggeven aan China. De Chinese uitleg is dat hiermee ook de Pinnacle eilanden weer terug bij China kwamen na het Verdrag van Shimonoseki. Vanaf 1951 namen de Amerikanen met het Verdrag van San Francisco het administratieve bestuur van het gebied waarin de Pinnacle Eilanden lagen over van Japan ( trusteeship ). Deze situatie eindigde in 1971 met de Okinawa Reversion Agreement , toen Japan weer volledig bestuur kreeg over het gebied. De Chinezen waren boos dat ze niet bij het opstellen van het Verdrag van San Francisco betrokken waren geweest, maar vinden dat de Pinnacle Eilanden buiten het verdrag vallen. Ze hebben nooit protest aangetekend tegen het Verdrag van San Francisco, waarschijnlijk doordat het samenviel met de turbulente periode van de oprichting van de Volksrepubliek China in 1949. In 1972, één jaar na het Okinawa Reversion Agreement , dook in Taiwan een decreet van de Chinese keizerin-weduwe Cixi op uit 1893, waarin drie van de Pinnacle eilanden aan een Chinese zakenman-apotheker werden geschonken. Het decreet is nooit uitgevoerd en documentonderzoek leidde tot de conclusie dat het waarschijnlijk om een vervalsing gaat. Japanse claim In de Basic View on the Sovereignty over de Senkaku Islands (1972) licht Japan haar claim toe met een focus op het ontdekken van terra nullius , d.w.z. niemandsland. Tokio redeneert dat de Chinezen nooit voet aan wal hebben gezet op de eilandengroep of het hebben geannexeerd dan wel effectieve controle hebben uitgeoefend met wetgeving en dat de eilanden dus niemands eigendom waren. Met verschillende overheidsbesluiten heeft Japan de eilandengroep geleidelijk geannexeerd en toegevoegd aan de prefectuur Okinawa in het uiterste zuiden van Japan tussen 1895 en 1920. Het (geheime) Kabinetsbesluit van 14 januari 1895 werd genomen een paar maanden voor het ondertekenen van het Verdrag van Shimonoseki en dus net voor het einde van de Eerste Chinees-Japanse Oorlog. Het Besluit beval het plaatsen van nationale gedenkstenen op twee van de Senkaku eilandjes (wat pas 75 jaar later gebeurde, kort na de publicatie van het ECAFE rapport) en het opnemen van deze twee eilandjes in de prefectuur Okinawa. In 1902 noemt Verordening nr. 49 van de prefectuur Okinawa alle Pinnacle eilandjes met uitzondering van één, dat uiteindelijk in 1920 via een mededeling in de Officiële Gazette wordt geannexeerd door Japan. De Japanse overheid verpachtte enkele van de eilanden in 1896 voor een periode van 30 jaar aan de zakenman Koga, die de eilandengroep in 1884 had “ontdekt”. Diens zoon kocht de eilanden van de Japanse regering in 1932 en verkocht ze in 1972 aan de Kurihara familie. In 2012 (rond de tijd van de publicatie van China’s White Paper ) kocht de Japanse overheid de eilanden en nationaliseerde ze. Japans standpunt is dat de eilandengroep nooit van China is geweest en daarom ook niet teruggegeven hoeft te worden volgens de Cairo Verklaring en de Okinawa Reversion Agreement . Internationaal recht In internationale jurisprudentie worden er verschillende begrippen gebruikt voor het claimen van nieuw en tot nog toe onbekend grondgebied. Ontdekking van terra nullius (onbekend, niet-geclaimd land) is daarbij de eerste maar onvolledige stap naar een volledige eigendomstitel. Het nieuwe gebied alleen zien en er langs varen is niet genoeg, er moet op zijn minst een claim op het gebied worden gelegd, bijvoorbeeld met een symbolisch ritueel zoals een vlag of gedenksteen plaatsen of door middel van een publieke bekendmaking, zodat een ander land geen aanspraak kan maken op het gebied. Een volgende stap is om binnen een redelijke termijn na de ontdekking effectieve controle te gaan uitoefenen over het gebied, bijvoorbeeld door het gebied te registeren in de kadastrale registers, te patrouilleren in de wateren rondom het gebied, visvergunningen af te geven of door er permanente nederzettingen voor militairen of burgers te bouwen. Een historische titel claimen is mogelijk wanneer je een gebied als eerste hebt ontdekt ooit in een ver verleden, maar dit moet wel opgevolgd worden door een symbolische of effectieve bezetting van het gebied, waarmee je aangeeft dat je controle uitoefent over dit gebied.

China noemt 2020 als het jaar dat het extreme armoede heeft uitgebannen. In 1978 leefden er nog 250 miljoen mensen op het platteland onder de armoedegrens. In verschillende campagnes werkte de overheid aan zelfredzaamheid van de arme boeren en het verhogen van hun levensstandaard. China en Armoedebestrijding “ China’s experience has proven that only when a country mobilizes all sectors of society to unite with common purpose and act in unison, can poverty be finally defeated ”. Uit: White Paper 2021, Staatsraad. China kent een lange geschiedenis van armoedebestrijding, waarbij de aanpak recentelijk van macroniveau (regio’s, counties ) geleidelijk aan naar microniveau (individuele huishoudens) is verschoven. De regionale verschillen in levensstandaard en inkomen binnen het land zijn groot. De centrale en westelijke provincies, waar veel etnische minderheden wonen in onherbergzame gebieden met onderontwikkelde infrastructuur, zijn beduidend armer dan het rijke, ontwikkelde oosten van China. Uit een uitspraak van Deng Xiaoping uit 1988 blijkt dat de Chinese overheid eerst de kustgebieden versneld wilde ontwikkelen, waarna het binnenland een inhaalslag moest gaan maken met behulp van de kustprovincies ( White Paper , 2021, Staatsraad, blz. 5). Oorzaken armoede Armoede op het Chinese platteland kent verschillende oorzaken, welke economisch, sociaal, historisch en/of geografisch van aard kunnen zijn. Een chronische ziekte (of handicap), een laag opleidingsniveau zonder professionele vaardigheden, historische armoede in de familie gedurende meerdere generaties en het leven in onherbergzame gebieden ver van de bewoonde wereld zonder basisvoorzieningen zoals schoon drinkwater of verharde wegen zijn belangrijke factoren waardoor huishoudens in armoede leven. Chronologisch overzicht armoedebestrijding Hieronder volgt een beknopt chronologisch overzicht van de verschillende overheidsinitiatieven die ondernomen zijn sinds 1978 om de (absolute) armoede te bestrijden en de levensstandaard in achtergebleven armoedige gebieden te verbeteren (zie Afbeelding 1). Afbeelding 1. Rechterfoto (2012): kinderen uit het dorp Nongding in de provincie Guangxi gaan naar school. Linkerfoto (2017): betonnen weg aangelegd naar school. Bron: People’s Pictorial Landbouwhervormingen (1978-1985) Na de Culturele Revolutie (1966-1976) en het overlijden van Mao Zedong (1976) voerde Deng Xiaoping het Huishoudcontractsysteem (家庭联产承包责任制, zie Afbeelding 2) in, waarbij boeren alles wat ze produceerden boven het door de staat vastgestelde quotum zelf mochten verkopen. Dit was voorheen niet mogelijk onder het collectieve landbouwsysteem, waarbij de opbrengst onder de commune-leden gelijkelijk werd verdeeld, ongeacht de individuele inzet. Deze landbouwhervorming zorgde ervoor dat de landbouwproductie sterk steeg en het aantal arme huishoudens daalde van 250 miljoen in 1978 (30% van de plattelandsbevolking) naar 125 miljoen in 1985 (15% van de plattelandsbevolking). De regering verleende sociale bijstand aan arme huishoudens door het doneren van voedsel, kleding en goederen. Afbeelding 2. 1981, Huishoudcontractsysteem. "Uitgestrekte open velden, veelbelovende vooruitzichten". Provincie Hunan. Bron: Huasheng Online Ontwikkelingsgerichte armoedebestrijding (1986-1994) In 1986 ging de campagne Ontwikkelingsgerichte Armoedebestrijding (开发式扶贫 kaifa shi fupin) van start. De nationale Leading Group for Economic Development in Poor Areas under the State Council ( 国务院贫困地区经济开发领导小组) werd opgericht en was verantwoordelijk voor dit nieuwe armoedebestrijdingsbeleid dat zich richtte op zelfredzaamheid van de bijna 600 armoedige counties (县) die werden geselecteerd. Daarbij werd een armoedegrens gehanteerd van een netto-inkomen per hoofd van de bevolking van 206 yuan per jaar. Er werden fondsen beschikbaar gesteld voor het opzetten van lokale industrieën en banen gecreëerd in grote publieke werkgelegenheidsprojecten (以工代赈 yi gong dai zhen, werk voor hulp) voor de aanleg van wegen, irrigatiesystemen en drinkwatervoorzieningen en het ontginnen van landbouwgrond in de betreffende gebieden (casus uit de provincie Sichuan: openen gele theewinkels). In 1994 was het netto-inkomen in de counties verdubbeld en het aantal arme huishoudens verminderd tot 80 miljoen (8,7% van de totale plattelandsbevolking volgens officiële overheidscijfers). Armoedebestrijdingsplan 87 (1994-2000) In 1994 werd de volgende nationale campagne gelanceerd, het Armoedebestrijdingsplan 87 (八七扶贫攻坚计划 ba qi fupin gongjian jihua). Het getal 8 staat voor 80 miljoen arme huishoudens en het getal 7 refereert naar 7 jaar. Dit plan had als doel om eind 2000 in de basisbehoeften (voedsel en kleding) van 80 miljoen arme plattelandshuishoudens in het hele land te voorzien. Hoewel dit streven niet werd gehaald, werd er vooruitgang geboekt in de daling van de plattelandsarmoede naar ongeveer 32 miljoen mensen (3,5% van de totale plattelandsbevolking). Door inflatie werd de armoedegrens bijgesteld in 2000 naar 625 yuan per jaar. Outline of China's Rural Poverty Alleviation and Development (2001-2010) Met de Outline of China's Rural Poverty Alleviation and Development (中国农村扶贫开发纲要 (2001-2010年)) verschoof de focus van de hulpverlening van county -niveau naar dorpsniveau. Er werden 148.000 arme dorpen aangewezen voor gerichte steun (整村推进, zhengcun tuijin, dorpsbrede ontwikkeling). Het werk om te voorzien in de basisbehoeften van voedsel en kleding aan arme huishoudens werd voortgezet. Verder werden er wegen aangelegd en er kwamen voorzieningen voor schoon drinkwater, elektriciteit, telefoon, radio en televisie. Het verhogen van het onderwijsniveau en vrijwillige herhuisvesting waren aandachtspunten, evenals de industrialisatie van de landbouw en begeleide arbeidsmigratie naar het oosten van het land. Met grotere financiële overheidsondersteuning en microkredieten konden landbouwprojecten worden uitgevoerd. Het “Nieuwe Coöperatieve Medische Behandelingensysteem voor het Platteland” (新型农村合作医疗) was een basiszorgverzekering (zie Afbeelding 3) waar in 2010 93,3% van de bevolking in de arme counties toegang toe had. Afbeelding 3. De patiëntenpas van de nieuwe basiszorgverzekering. Bron:Baidu . Ook werd er een sociaal vangnet geïntroduceerd, het “Garantiesysteem voor een Minimale Levensstandaard op het Platteland” (农村最低生活保障制度), afgekort Dibao, waarbij de staat het inkomen aanvult zodra dit onder de armoedegrens komt. Volgens officiële cijfers was in 2010 de plattelandsarmoede gedaald naar 27 miljoen plattelandsbewoners (2,8% van de totale plattelandsbevolking). Door het verhogen van de armoedegrens naar RMB 2.300 in 2010 werd het aantal personen dat in armoede leefde echter bijgesteld naar 122 miljoen. Outline of China's Rural Poverty Alleviation and Development (2011-2020) Dit tweede Tienjarenplan (中国农村扶贫开发纲要 (2011-2020年 )) moest bijdragen aan één van de beloftes die de CCP aan de Chinese bevolking had gedaan: een gematigd welvarende maatschappij in 2020. Het was in eerste instantie een voortzetting van het vorige Tienjarenplan, waarbij nu ook (staats)bedrijven (zie het initiatief van Alibaba ), politie, leger en de oostelijke provincies werden opgeroepen hun steentje bij te dragen. Echter, toen Xi Jinping in 2012 aan de macht kwam, introduceerde hij een nieuwe aanpak, de Targeted Poverty Alleviation (TPA, 精准扶贫 jingzhun fupin, 2013-2020), waarbij de focus verschoof van de dorpen naar individuele huishoudens. Targeted Poverty Alleviation (TPA) (2013-2020) In de TPA-aanpak werden overheidsambtenaren verantwoordelijk voor en gekoppeld aan meerdere individuele arme huishoudens in het zgn." pairing-up" support system (定点帮扶 dingdian bangfu). Indien de ambtenaar “zijn” huishoudens niet boven de armoedegrens kon krijgen, zou dat zijn carrière negatief beïnvloeden. In een centrale database (建档立卡 jiandang lika, letterlijk “dossier aanleggen en kaart toewijzen”) moesten de vorderingen per huishouden worden bijgehouden en gemonitord. Elk huishouden kreeg een Armoedebestrijdingshandboek (扶贫手册 fupin shouce, zie Afbeelding 4) met de contactgegevens van hun ambtenaar, het plan van aanpak en de vorderingen die waren gemaakt. Afbeelding 4. Xi Jinping bekijkt het Armoedebestrijdingshandboek van een familie in de provincie Qinghai. Bron: cpcnews.cn Aan de voordeur van het huishouden kwam een informatiekaart te hangen met gegevens over de familie en de contactgegevens van de verantwoordelijke ambtenaar (zie Afbeelding 5). Afbeelding 5. Gerichte Armoedebestrijding Informatiekaart op voordeur van huishouden in provincie Guizhou. Bron: Sohu.com . Ook werden er in het dorp openbare lijsten opgehangen van de huishoudens die in aanmerking kwamen voor hulp, om vriendjespolitiek en corruptie te voorkomen en te zorgen dat iedereen die recht had op steun die ook zou krijgen. De aanpak richtte zich op precieze identificatie van de huishoudens die in aanmerking kwamen voor steun, precieze ondersteuning op basis van de situatie en behoeften van het individuele huishouden en precies management bij de toekenning van fondsen en het monitoren van de voortgang. Het resultaat van de TPA-aanpak? In totaal 70 miljoen mensen werden uit de absolute armoede getrokken, wat het landelijk percentage van plattelandshuishoudens in armoede op 0,6% bracht. Op een bijeenkomst in 2021 om de successen te vieren van de TPA, werd bekend gemaakt dat absolute armoede was uitgebannen in China. Daarmee vervulde China in 2020 het eerste van de 17 Sustainable Development Goals (SDG s) van de Verenigde Naties: het uitbannen van extreme armoede voor 2030. Volgens een White Paper van de Staatsraad uit 2021 (blz. 51, Box 12), investeerde China RMB 1,6 biljoen (het equivalent van ruim 213 miljard euro) in armoedebestrijding. Plattelandsvernieuwing (2021-2026) Vanaf 2021 ligt de focus meer op consolidatie, het voortzetten van de ondersteuning en monitoren dat mensen niet terugvallen in absolute armoede. Met de nieuwe Plattelandsvernieuwingscampagne 乡村振兴 (xiangcun zhenxing) wil de overheid de algehele levensstandaard van het platteland verhogen door de verdere ontwikkeling van lokale industrieën (e-commerce), infrastructuur en landbouwmodernisering. Het Strategic Plan for Rural Revitalization (2018-2022) (国家乡村振兴战略规划(2018－2022年) zet de doelen uiteen voor 2022: verbeterde nationale voedselzekerheid; ontwikkeling infrastructuur; ontwikkeling groene landbouw; stijging plattelandsinkomens; sociaalzekerheidsstelsel uniform voor stad en platteland; ecologische dorpen (zie Afbeelding 6) betere basisvoorzieningen. De verwachting is dat rond 2035 de modernisering van de landbouw en het platteland voltooid zullen zijn. Afbeelding 6. Hoge bergen en diepe ravijnen zijn omgetoverd tot gladde wegen in de provincie Hubei, die vijf steden en drie dorpen verbinden. Regionaal toerisme wordt ingezet om het inkomen van de boeren te verhogen. Bron: SDNew.com.cn. Algemene aanpak armoedebestrijding In de strijd tegen extreme armoede werd een geïntegreerde en gefaseerde aanpak gebruikt voor het verhogen van de levensstandaard en inkomens van huishoudens die in armoede leven boven de armoedegrens. Hier zijn op nationaal niveau meerdere Ministeries en de Staatsraad bij betrokken geweest en lokale overheden op lagere administratieve niveaus. Voor het verbeteren van de levensomstandigheden van de arme huishoudens werd een combinatie van verschillende initiatieven ingezet, afhankelijk van de lokale omstandigheden. Infrastructuur Bouw van verharde wegen om platteland te verbinden met snelwegennetwerk; Waterbeheer voor veilig drinkwater; Elektriciteitsvoorziening aanleggen/uitbreiden; Voorzieningen voor toegang tot internet, televisie, radio en telefoon ontwikkelen. Publieke dienstverlening Voedselzekerheid verbeteren; Begeleiding naar werk; Vervallen huizen renoveren; Verhuizen van mensen uit onherbergzame gebieden naar nieuwe huizen met voorzieningen en werkgelegenheid; Sociale zekerheidsprogramma’s voor arbeidsongeschikten; Culturele en sport projecten opzetten. Beleid Meer geld voor armoedebestrijding op centraal en provinciaal niveau; Training lokaal personeel; Vrijwilligers en sociaal werkers inzetten; Industriële investeringsfondsen opzetten. Lokale industrie Bevorderen van traditionele ambachten en lokale industrie; E-business ontwikkelen; Plattelandstoerisme opzetten; Onderwijs Plattelandsscholen opknappen; Aanvullende training voor leerkrachten op platteland; Voedingsverbeteringsproject voor schoolgaande leerlingen en financiële ondersteuning; Fondsen voor toegang tot beroepsonderwijs als leerlingen niet naar hoger onderwijs gaan. Afstandsonderwijs aanbieden. Medische voorzieningen Medische basiszorg verbeteren; Medische zorgverzekering om medische lasten te verlagen; Lokale gezondheidscentra bouwen of renoveren. Nadelen van de Chinese aanpak Te lage armoedegrens Kritiek op de Chinese aanpak van armoedebestrijding is vooral gericht op de toepassing van een te lage armoedegrens. Het dagblad Trouw zegt daarover: " De wereldwijde grens van 1,90 dollar per dag is gebaseerd op de inkomens in vijftien arme landen. Met de op een na grootste economie ter wereld hoort China daar niet bij ". Met het hanteren van een hogere armoedegrens, zou het aantal huishoudens dat onder de armoedegrens leeft in China, naar boven moeten worden bijgesteld. Gedwongen verhuizingen Uit onderzoek blijkt dat het verhuizen van mensen niet altijd op vrijwillige basis plaatsvond. Veel mensen wilden niet verhuizen , omdat ze dicht bij de landbouwgrond of hun vee wilden blijven wonen en de kosten van het nieuwe huis te hoog waren. Ook keerden mensen terug naar hun dorp, omdat ze geen werk konden vinden in de stad, ze ver weg van hun sociale netwerk waren en de kosten van onderhoud op de nieuwe locatie te hoog bleken te zijn. De druk van bovenaf op de lokale ambtenaar om aan de overheidsdoelen te voldoen, kon leiden tot het uitoefenen van dwang op de huishoudens die niet wilden verhuizen. Digitale armoedebestrijding Ook blijken overheidsambtenaren resultaten op papier te hebben vervalst (數字脫貧 , shuzi tuopin, digitale armoedebestrijding) wanneer ze hun doelstellingen met de aan hen toegekende huishoudens niet konden halen. Corruptie Tot slot heeft onderzoek door de Central Commission for Discipline Inspection (CCD I, 中国共产党中央纪律检查委员会) aangetoond dat er veel gevallen waren van misbruik en corruptie met overheidsfondsen bedoeld voor arme huishoudens door overheidsambtenaren. Armoedebestrijdingsfondsen werden bijvoorbeeld voor persoonlijke uitgaven gebruikt, subsidies voor de renovatie van vervallen huizen werden verduisterd of er werden steekpenningen aangenomen van de projectaannemer. Internationale samenwerking China deelt haar ervaringen op het gebied van armoedebestrijding met internationale partijen op forums en conferenties en via trainingen en onderzoek. Het International Poverty Reduction Center China (IPRCC , 中国国际减贫中心 zhongguo guoji jianpin zhongxin) valt onder het Ministerie van Landbouw en Plattelandszaken en is in 2005 opgericht ism het United Nations Development Programme (UNDP) en de World Bank . Het IPRCC doet onderzoek naar (inter)nationale armoedebestrijding en verzorgt trainingen aan overheidspersoneel en armoedebestrijdingsmedewerkers en voert projecten uit in het kader van Zuid-Zuid samenwerking. Het Centrum heeft samenwerkingsverbanden met Chinese topuniversiteiten, ASEAN en verschillende landen in Afrika en oost-Azië. Voor een overzicht van IPRCC’s recente activiteiten, zie het Jaarrapport 2024 .